خواب در مسیر عشق

زائران، بر خاک، بر فرش موکب‌ها و زیر سقف بی‌کران آسمان، پلک بر هم می‌گذارند؛ نه برای آسودن، که برای بازیافتن توانِ ادامه‌ی راه. این خواب‌های کوتاه، تصویرِ تن‌هایی است که سنگینیِ مسیر را بر دوش می‌کشند و خستگی را بی‌صدا به جان می‌خرند. هر قاب، مکثی است میان هزاران قدم؛ لحظه‌ای که جسم به مرزِ فرسودگی می‌رسد، اما شوقِ رسیدن، بار دیگر آن را به حرکت وا می‌دارد. در این مسیر، خواب پایانِ راه نیست؛ تنها مهلتی کوتاه برای ادامه‌ی سفری است که هر قدمش، روایتی از عشق و دلدادگی به حضرت سیدالشهدا(ع) است.